¿arreinx?

...vida nova

2010-01-14T21:39:00.003Z

¡Feliciano, queridos lectores ficticios!
Imos ver se este ano escribo algo aquí de vez en cando, inda que solo sexa por non esquecer a ortografía galega, que foi o principal propósito polo que empecei este blog, bai de güei.
A vida sigue como sempre, pasando ó ritmo que lle peta sen preguntar a nosa opinión, pero o que importa e ter saúde e non levar un jolpe ;) Así que polo de agora este ano non hai lista de propósitos (o que tampouco implica que a vaia haber no futuro, que xa sei que iso era o que parecía implicar a frase).
Déixovos un vídeo dun grupo que descubrín hoxe. O vídeo é interesante, pero se buscades polo yutubo encontraredes algún directo, que hasta é mellor, se cabe.

frikada total

2009-05-25T22:49:00.001Z

Por algo... Xa non me lembraba de que hoxe é o día do orgullo friki. Por iso sentín a necesidade de compartir eses vídeos precisamente hoxe. Todo ten unha explicación.

(per)versiós 3

2009-05-25T16:18:00.005Z

Tiña que romper o meu silencio para compartir isto:

Polo visto esta foi a primeira versión grabada (que eu descoñecía). Fantástica:

A que eu lembraba era a de Soft Cell, pero non encontro a versión do disco. Aquí hai unha demo de 1980:

E unha actuación en directo, ¡en 2001!:

E xa postos, veña, que non falte a versión de La Unión (atención o vídeo exclusivo jajaja. Gustaríame saber a qué escola vai esta peña pra ter que facer este tipo de deberes):

¡Ai, que abrín a caixa de Pandora! Agora acabo de ver esta versión de, agarrádevos, Alejandra Guzmán!!!

Mellor vou saír do Youtube, antes de encontrar algo que me arrepinta de ter visto.

campaña

2009-04-28T18:22:00.003Z

Interrumpo o meu silencio pra informar da campaña de recollida de sinaturas pola convivencia lingüística en Galicia. Non sei quen se cree que o español (castelán, chámalle X) estea en perigo por discriminación, pero polo visto o movimento que afirma esa falacia está gañando forza. Vai ti saber en qué pensa a xente.

karma

2009-03-22T21:27:00.002Z

Saín de casa coa intención de dar o primeiro paseo por Porto desde hai mooooito tempo. O autobús chegou case ó mesmo tempo que eu á parada. Ben, comenzamos ben.
Cheguei á Praça Galiza e baixei do bus, pra ir andando hasta os xardíns do Palacio de cristal. Só andei cousa de 50 metros e oín unha voz que chamaba: "Menina!" (inda me fai gracia esa palabra, nin que fose un gatiño, jeje). E cometín o erro de parar. Despois dun largo regateo e unha visita ó caixeiro saín dalí con ¡¡10 euros 10!! menos. ¿Que se o homiño en verdade levaba dous días sen comer e quería volver a Viseu pra onda a súa muller e dúas fillas, a pequena (de 3 anos) internada no hospital sannonseicantos con meninxite? Nunca o saberei.
¿Sabedes ese sentimento de paz interior que din que nos entra por ter feito algo bo? Pois non o sentín. Sentín que como sempre era a máis idiota dos idiotas do mundo mundial.
Pero despois cheguei ó parque, encontrei un curruncho que nunca vira e alí, fumando un pitillo co fondo do murmurio da auga e o canto dos paxaros, cheguei a un plano de serenidade superior. Non moito superior, porque tamén se oían de vez en cando os coches pasar pola rúa do lado e uns nenos berrando como porcos na matanza no camiño de enriba.
Saín do parque e fun andando hasta Sta. Catarina, esquivando de camiño a unha muller coa escusa de que non tiña cartos (se é que xa deben saber a estratexia: eu vístome o máis zarrapastrosamente posible, pero non hai "tu tía", sempre me veñen pedir a min. Como se fose millonaria).
Antes de coller o metro de volta decidín entrar na FNAC a dar un vistazo, pero sen comprar nada, pordiós. E vaia se comprei... Pero, ¡¡sorpresa!! Chegou o momento de satisfación que levaba 10 ou 11 meses esperando Tiñan os dous primeiros libros con tradución miña que ademais, primicia mundial, ¡¡¡levan impreso o meu nome!!! Evidentemente tiña que compralos. Nese caso non hai por qué buscar escusas.
Aparte duns euriños, paguei o prezo de que en todo o camiño a casa a xente me mirase como se acabase de escapar dun psiquiátrico. Ainda teño o sorriso idiota na cara :)

resoluciós 2

2009-03-18T16:52:00.002Z

Perdoade, queridos lectores ficticios, o abandono ó que vos teño sometidos.
Nos últimos meses tiven que racionar un pouco o meu uso do teclado polos malditos/benditos pulsos, que se queixaban do exceso. Pero o mes de vacaciós totales foilles moi bo, tanto que xa se acostumaron e non lles gusta traballar jajajaja.
Cousas que tiña que contar:

-Se lestes o último post sobre o dorkismo se cadra vos estabades preguntando que foi diso. Pois resulta que me escolleron finalista. Estrañamente o que mais dork lle pareceu ó xurado foi o de usar calcetís de cores diferentes. E eu penso que é o máis normal da miña conducta. ¡En fin!
Teño un distintivo e todo :D

-Non sei qué rumbo vai tomar este blog. Deille moitas voltas na cabeza, pero non cheguei a ningunha conclusión. Seguiremos como sempre, sen rumbo. Viva o caos.

-Libros. Os grandes protagonistas da miña última lista de resoluciós. Definitivamente abandono o intento de ler Tom Jones. Non quería abandonar despois de dous anos de lectura e de ter chegado a ler 2/3 do libro. Pero xa perdín o fío, así que non vale a pena. Tería que volver a comenzar desde o principio, e non me apetece. Polo menos non neste momento.
En xaneiro lin North and South e foi todo un descubrimento. Gustábanme moito as obras de Jane Austen, pero Elizabeth Gaskell ten a historia de amor e ademais personaxes máis complexos. E o contexto histórico. Moito máis completo, onde vai parar.
Seguindo cos clásicos ingleses agora tócalle a Far From The Madding Crowd, que comprei hai catro anos e medio (despois de ver a peli, claro. I'm shallow, i know, it's all because of Alan Bates. Pero tamén influíu na elección que me gustou moito Jude the Obscure, así que non só me deixo levar por motivos extraliterarios. Ea.)

-AAAh, "me se esquecía". Resulta que Blur se reuniu. Unglaublitchck! No momento en que me enterei vin que un dos tres concertos anunciados é no día do meu cumpleanos, así que xa comprei entradas. Foi unha arroutada. Por encima decidín invitar a todos os colegas que queiran :D Por agora hai 6 animados, unha bastante segura (se non lle aparece un emprego e non pode ir, claro). Agora só teño que organizar a viaxe e a estancia :( Bah, só se cumplen 33 anos unha vez na vida, e porriba con Blur tocando de novo!!

-A crise e por qué estou farta de oír falar dela. Na miña vida diaria hai cousas que inflúen máis. Non teño hipotecas porque non me parece racional. Non teño débedas porque non me parece racional. ¿Que por qué digo "racional"? Porque a ninguén que o poda evitar lle pode parecer natural escravizarse a ter que pagar algo se xa sabe que o mercado laboral é incerto por natureza. Hoxe en día ninguén nos seus cabales pretende ter un traballo seguro e estable para toda a vida. ¿Entón a quén se lle ocorre meterse no embrollo de ter que pagar mensualmente unha cantidade que posiblemente non vai ter? Sobre todo se todos sabemos que os prezos das vivendas estaban moi inflados.
¿Onde ía? Ah, si. A crise. Se cadra hai menos traballo, pero tamén ultimamente era demasiado. Eu agradezo ter un pouco máis de tempo para vivir, sinceramente. Ademais inda estou cobrando os traballos do ano pasado, así que con ir sacando o mínimo para cubrir gastos penso que a crise é máis que levadeira por agora.
Outra cousa: antes seica había moita "bonanza económica" pero eu non era millonaria. Así que basicamente eu estou na mesma independentemente da economía mundial dos collós.

-O propósito de organización e simplificación é unha quimera. Pero pouco a pouco irei conseguindo pór algunha orde :)

¿son un dork ou non?

2008-10-16T16:37:00.005Z

Estou procurando motivos polos que se me podería considerar dork para un concurso curioso dun blog moi interesante (recoméndovolo encarecidamente, lectores ficticios) e realmente non me lembro, pero sei que os hai.
Vou divagar un pouco, e por primeira (e posiblemente última) vez nesta bitácora vou escribir nalgo semellante ó inglés. Outro día (non) escribo sobre a miña primeira visita a Lisboa en 20 anos, na que non tiven tempo de visitar a tumba de Henry Fielding. Grrr.
Imos aló:

After much thinking i have concluded that i haven't got a chance to be considered the greatest dork in this Dorkfest. Quite the contrary... i'm not a dork! I admit there are some dork-like tendencies in me, but i am not a dork.

At an early age i noticed that i had many compulsive tendencies, and started fighting against them. So i stopped following strange patterns when walking (you know: never step on two consecutive tiles, never ever on a line dividing those tiles, etc.). Slowly i managed to stop collecting stamps but have still to stop keeping every single bus/train/metro/plan ticket.
I have also successfully stopped updating my book database (that was easy--i coudn't really understand Access and why it was supposed to be so useful) but will never delete that file. Also, i still write my name and the place and date of purchase on every book, except second-hand books, on which i never ever write. But that is really just compulsive behaviour, not real dork(i)ness.

I read with a pencil at hand to underline words and write comments (except on second-hand books, as already explained). In non-fiction books i address the author, in translations (which i avoid reading, for my own health) i adress the translator, pointing out better solutions, especially when one can see what the original text said because the translator simply copied every single word. (Enough about that.) So maybe i'm a nerd. Or more precisely i used to be a nerd that has slowly learnt to become more "normal". Evidence: i was first in my class in primary school (i even was in a "children city council" or whatever you call it). Then i started caring less and less, i still felt i must always get the best possible marks at school--i used to think that was the least i could do since my parents were supporting me. I must have been a strange child. Therefore i probably am/was a nerd. But not a dork.

More strange behaviours of mine... Despite my friends' pressure i have only read 2 1/2 Harry Potter books. First i read number 3, then number 2 and then i started listening to book number 5, but stopped it when i decided to devote sometime to finally watch Lost in it's original order. I have watched all 4 seasons but never in order. So, before i started taking those annoying tests from dharmawantsyou it seemed the right time to watch the series properly. I still think it was more amusing when i was never sure whether something was a new revelation or just that i hadn't seen the particular episode where that was already explained. Recently i discovered The Prisoner, which seems to be the perfect show for me, because there are so many "official" episode orders that you must (at least, i must) find your personal one for myself. More about TV: as a child i loved Doctor Who and Sapphire and Steel (must see that one again, i don't remember a thing about it). So maybe i'm weird, but not really a dork.

Enough about TV, let's go back to books. I am not a great reader (i never seem to find time), but i buy every single book that i know i want to read someday. I also buy dictionaries; some not exactly for work. My treasures are a Gaelga-English dictionary and the Vocabulário de Termos Técnicos in Portuguese, French and English, without date of printing but surely before 1960, therefore extremely unuseful, especially since french and portuguese are not among my working languages.
The first book-like object i remember convincing my parents to buy for me was Hägar the Horrible: The Brutish Are Coming. I was probably 8 years old, and i promised i was going to learn more English in order to read it. And i read it.
The first book proper that i read on my own, without a teacher asking me to do so, was Crónicas Marcianas.
In high school i read stuff like Crime and Punishment, and only listened to classical music.
So let's move to music. I finally started discovering good pop music at 18. Before that i just didn't like what i heard on the radio, and didn't know there was so much more. I have a strange relationship with music because it means a lot to me, but i'm completely unable to create music. My to-read list includes a treaty on counterpoint that i bought some 6 years ago. So maybe i'm a dilettante. But not a dork.

Conclusion: as my nature dictates i don't really commit to anything, that's why i'm not a dork. I simply never tryied to be cool, otherwise i would be a very cool person.
[Note: I'm pretty sure i forgot something... whatever, i'm posting this, version #7]

[Ah: i always wear different socks, i mean, of course i wouldn't try to wear the same sock on both feet, that would make me look clumsy(ier), i wear non-matching socks. That started when i realized that i lost too much of my precious time sorting socks. Now i just cannot stand wearing the same colour on both feet. But that isn't dork, is it? I know it's just a way of pretending to be cool, but still i wouldn't consider it dorky.
Oh, yesss: when i rent a DVD i always watch the film at least twice (sometimes even if i don't particularly loved the film). First i watch it in the original and then in the original with the commentary. And if it is in a language i speak, i watch it once without subtitles and then once with subtitles, just in case i missed something. Sometimes i even watch it once more (most times just bits, not the entire thing) dubbed in Spanish, just to listen to the voices and check the quality.

Sorry i'm quitting now, i won't even try to rewrite these two new paragraphs into what would be version #8]

posreflexión

2008-08-17T15:17:00.003Z

Se cadra algún de vós, meus lectores ficticios, vos teredes preguntado onde me tiña metido. Pois estou de «pulsos convalecentes», así que procuro teclear o mínimo imprescindible. (Sorry polo estilo telegramático.)
Hoxe saio do meu silencio porque lin unha noticia que me chamou a atención: Un documento del FBI prueba que Estados Unidos buscó a Hitler en España.
Isto significa que inda segue polo mundo adiante a teoría de que fuxiu pra Latinoamérica. O primeiro que me veu á cabeza foi unha escena de Enredo (Soap, Dos locas familias, chámalle x) en que aparecía Hitler de camareta en Bolivia. (Sorry, non o encontro no yutiub.)
E xa que estou escribindo, aproveito pra compartir esta outra noticia, que tamén ten intríngulis:
Letizia: «¡Yo soy una princesa!»
Pagaría por ter visto a cara que puxo, jajaja.
--
Cambiando de tema... non me lembro canto tempo levaba sen ir ó facebook e encontreime con que anduveron cambiando cousas... (eso dicía a mensaxe de benvida) pero inda non vin nada diferente... ¡¡AAAhh!! vale, teño que premer na barra de enriba. Vamos ver qué fixeron estes agora...
Polo visto vai mais lento e está empeñado en que me descargue unha actualización do flax. Van aviados.

Metrópolis completa

2008-07-05T16:27:00.003Z

¡Qué alegría! ¡qué alboroto! Xa a poden ir editando en DVD!!!
Aparece en Buenos Aires una versión de Metrópolis sin censurar

paredes de coura ou euroyeyé

2008-07-01T10:41:00.003Z

un dilema como calquera outro
a miña última entrada deste ano (para variar) non ía ter forma nin propósito
[hai uns días estaba inspirada, o post estábame saíndo moi apañao, e o ordenata decidiu facer folga sen avisar nin nada e foi todo ó garete. no momento cabreeime e non tentei refacer o texto, e agora nin me lembro de qué ía. en fins... excusas baratas]
o propósito sustitutorio foi inspirado polo dilema do título. tranquilos, non me afecta a min, hai cousas que non cambian (eu sinceramente opto por non me mover moito pra conservar a temperatura corporal un pouquiño por debaixo do punto de ebullición)
dubido que vaia a algún festival este verao (pero debería, cantos máis anos pasen menos me vou animar a ir por fin a un festival estival) pero polo menos curioseo sobre os grupos dos carteles (respect! cada un practícache o deporte que lle parece)
The Right Ons - Do, Your Thing, Babe!

revolvendo

2008-06-09T15:19:00.004Z

debe ser pra compensar polos anos de descoñecimento (ou desidia) que hoxe estou oíndo de forma compulsivo-repetitiva esta marabillosa canción:

¡quen dera poder seguir durmindo! pero xa vexetei a semana pasada... así que toca currelar («but i don't mind, i think their crazy», simplemente sublime)

insomnio, literatura e outras historias

2008-05-17T15:13:00.008Z

Pra evitar o insomnio prohibírame ler de noite. E hai anos que cumplía este mandamento. Pero onte piquei. E por segunda vez na vida terminei un libro no mesmo día en que o comencei. Non sei por que fago tal cousa, non me gusta ler tan rápido, prefiro deixar os libros e retomalos máis tarde antes de terminalos. É a única forma de ler conscientemente. Agora teño que lelo de novo, grrrr. Por sorte é pequeno e divertido.
Inda que sexa o día das letras galegas e este estea en inglés, aí vos vai a recomendación: A Man Without a Country, Kurt Vonnegut. Lectura perfecta pró bus ou metro nun día de compras :)
Falando de compras: onte descubrín que non ligo pouco, o que pasa é que non tiña reparado en que o mellor lugar pra ligar é o Corte Inglés. Yes, sirrrreee! Especialmente se entras directamente a unha desas boutiques caras que teñen e compras algo (pode ser unha simple camiseta, como no meu caso). Despois só tes que perderte buceando na sección de libros e discos paseando a bolsa. E en menos de dous minutos tes a un amable e guapísimo rapaz pedíndote os datos pra facerte a tarxeta de cliente. Jejeje.

16h28
Acabo de ver que a lista de libros do fondo estaba un pouco desfasada... A ver se consigo poñer un pouco en orde a lectura (keep on dreaming...)

día de luto

2008-05-14T16:12:00.001Z

Hoxe entereime dunha noticia moi desagradable: morreu Rauschenberg cando apenas o estaba descubrindo (para variar, a cultura é máis rápida ca min).
É curioso o vínculo que establecemos cos temas dos que traducimos. Por unha casualidade do mercado unha colega e mais eu traballamos cun texto sobre este artista e desde entón tropezámonos continuamente con información sobre el. Traducir unha biografía é extraño. E cando les noticias sobre esas persoas sintes un vínculo, como se realmente as coñeceses. Por iso, hoxe é día de luto.

comparando inciclopedias

2008-05-07T15:35:00.008Z

Aquí buscando mierdecilla mientras hago una pausa me he encontrado con algo parecido a la frikipedia, sólo que con otro nombre, vamos:
artículo absurdo
Y he descubierto que la frikipedia no tiene artículo sobre Radiohead (iba a compararlos) y, lo infinitamente más importante, que ¡¡oh, diorr mío!! soy una «gafapasta».
Aunque no he entrado nunca a un Starbucks y la verdad no me da la gana de pertenecer a un club en el que meten a Sanchez Dragó (?). No diría que no a la compañía de Gasset Dubois, Jarvis Cocker, Brett Anderson o Cary Grant; hasta ahí, tutto bene, pero el Dragó, ¡¡¡nougüey!!!
Tendré que seguir buscando tribu urbana... o no.
[Este vai en español porque teño o pouco que queda de cerebro totalmente metido no texto en que estou, e non respondo. Sorry. E se algún lector ficticio ten queixas que pida o libro de reclamaciós. Gha.]
[16.45 GRRRRRR e ahí volve o veciño do taladro... pero non, non me vou por de mal humor. Non, non, non. Negatividade fora.]

consellos de xardinería

2008-04-17T01:07:00.002Z

Toma nota Taschennibelungin:

23-4-08
A petición del público, aquí está el vídeo de la web oficial. (Dejo el otro porque me mola la imagen de los googley eyes ahí congelada, jeje). Este va más lento, pero es lo que hay. Me piro que es el día del libro, no el del vídeo :)

¡festa, festa!

2008-03-20T14:21:00.004Z

Chegou por fin o paquete que esperaba hai tres meses, xa eran horas de ver o segundo disco de In Rainbows. Debo ser a única fan do planeta que inda non o oíra.
Curiosamente o disco escolleu o mellor momento pra chegar, se chega antes non tería nin atendido o traballo nin escoitado o disco en condiciós. Ademais vou seguir as instrucciós e aproveitar algún material gráfico pró taboleiro que empecei a facer onte pra poder pegar os post-its na parede (grrr, merda de parede rugosa ¡¡vaste enterar!!).
Ó final é ben certo que non hai mal que por ben non veña :)

remembering Limerick

2008-03-18T17:20:00.004Z

Estamos inda en marzo e xa estou incumprindo os principios que me marquei ó comezar o ano. (Qué estraño, jaja.) A semana pasada rompín o meu propio récord de gasto na FNAC (prefiro non dicir a cifra pra non meter noxo a quen non consiga gañar eses cartos en todo un día de traballo. Si, tal foi a cifra.).
Pero estou seguindo un novo principio, similar ó que aplico ó tabaco. Non, non vou facer os meus propios discos, jajaja, senón que, en vez de tentar eliminar o vicio dunha vez, vamos racionalmente a reducilo pouco a pouco. Só vou comprar discos que hai anos que quería comprar (porque xa me estou empezando a esquecer da música, de non oíla nunca na radio, claro) e que por tanto sei que vou oír máis de 3 (ou 30) veces.
Por exemplo, hai once anos que debía ter comprado o disco K, mais eran tempos de estudante e había outras prioridades, jeje. Aquí tendes unha das miñas canciós favoritas do álbum. E co voso permiso vou fumar o primeiro pitillo do día :)

18h30
Seguín vendo vídeos e encontrei esta marabilla:

odio os taladros

2008-03-17T14:49:00.007Z

Estaba aquí intentando pór en día as lecturas despois de tantos días de reclusión laboral (inda bo é que agora teño uns días de descanso, senón a este paso terminaba mal da cabeza), e encontrei esta actuación alucinante. ¿Cántas canciós hai aquí condensadas? Parece unha sinfonía. Teño que investigar a The Who.

[E precisamente agora que empezaba a disfrutar da vida volve o veciño do taladro. Pensei que xa terían terminado... xa non poden quedar baldosas por torturar nese piso, ¡¡¡que só ten un cuarto!!! En fin, teño que saír para conservar o que me queda de capacidade auditiva... A este paso vou ver todas as pelis que hai no cinema.]

un día calquera

2008-02-22T10:37:00.003Z

Agora tamén xa dedican un día a calquera cousa...
Non ten gracia, xa o sei, pero pouco respeito merece o pensamento humano despois de ver que a noticia máis lida dun xornal en liña ten por título: El Frigo Pie, elegido el mejor helado de la historia.
¡Feliz día mundial do pensamento!

Historia dunha votación

2008-02-20T16:42:00.004Z

Pra unha vez que nos permiten elixir abertamente o representante a Eurovisión (ou polo menos facer a preselección) e non sei a quen votar. Vamos ver o que hai por aí:
De primeiro neste momento está este elemento, Chikilicuatre, e a tentación de darlle o voto é demasiado grande. Por fin temos en España tamén o noso Dustin. ¡¡Semos europeos!!
De segundo vai algo máis digno dun voto serio, La Casa Azul, pero inda que musicalmente non están mal, esa voz faime lembrar demasiado ós Hombres G. ¡Puaj!
De terceiro xa comenza a aparecer a tralla «a la Operación Triunfo». Por encima a tal Mayte canta un trozo en inglés... send eggs. A tal Coral e a Anael son outras que tal bailan. Hai que recoñecer que teñen voz e todo iso, pero no way.
¡Ai diorrr mío! Que a este paso ó final voy acabar votando polo Chikilicuatre ese...
Teño medo coa seguinte, Mirela, ¡¡naceu en 1990!! O fin do mundo está a chegar, xa non son dos 80, pasou outra década. Pois comparada coas últimas parece polo menos que ten máis forza. «I feel stronger», tampouco sei porque non me pasou tal posibilidade pola cabeza. Uff, agora xa é moito berro de dios.
Aaarrrrgggghhh, o que faltaba: «Un olé». Qué título. Polo nome debería ser vasco (Arkaitz). É antinatural, un vasco aflamencao imitador de Ricky Martin.
Toda a miña fe queda depositada en Los Wachos estes, que porriba son de Ourense. Debería apoiar un pouco o talento local. Vamos oír... [INTERMISSION] Jajajaja, ¡¡¡a letra é o mellor!!! Esquecede o Chikilicomofose, se non encontro nada serio voto por «Wacho Wacho», sería impagable ver alguén cantando isto en eurovisión.
Moito mellor do que «La danza del amor»... teño que empezar saltar as que teñan títulos tan pouco prometedores. Vou vomitar.
Bizarre, estes polo menos parecen músicos en serio. Pero comenzan casi como a mesma meeggde. Despois xa parece algo máis arrockado, pero non, vai ser que non. Flipo, citan como influencias Keane, Depeche Mode (¡¡sacrilexio!!), U2, Colplay [sic.], Nirvana, Him, The Rasmus, Rem, Police, Green Day, Inme, Three Days Grace, Incubus, Panic! at the disco, Jimmy eat world. Só vexo un pouco de The Rasmus, pero esa voz é horrible. (Bueno, horrible, horrible, non. É cuestión de gustos.)
Ufff, non sei por qué sinto a obriga de emitir un voto para sentirme con dereito a criticar o resultado. Se non escollo algo despois non podo dicir que sempre mandan o mesmo lixo a Eurovisión... pero a cousa está difícil.
E empeoramos, os seguintes son directamente unha mestura de merengue con regué e con todo tipo de son latino habido e por haber. Polo menos non son imitación, de verdad son latinos. Por un lado sería gracioso que un colectivo inmigrante fose representar España, cando nunca se permiteu as «minorías» (quere dicir, o que non sexa Madridcentrismo).
Agora tempos uns clasificados como «pop punk / powerpop», Lalaloveyou (é o nome do grupo, a canción é Sabesquetequiero). Si, powerpop, non cabe duda, é algo así como Fresones Rebeldes ou similar. O concepto de punk que circula por España paréceme preocupante... cuando menos.
E sigue La Prohibida con «One Way Interrail». Si, lin ben. «Electronica / techno / pop». Pola maquillaxe da foto faime lembrar Flashdance. Vaia, non saliu a canción candidata, senón a seguinte, Flash. ¡¡Esta voz parece de home!! Pois non parece travesti. Sexa como sexa, oír isto nunha discoteca sería unha bendición. Sorprendentemente ata pagaría por este disco. Pero agora que oín a tal «One Way Interrail», non lle chega nin ós calcañares. Qué lástima, tería votado pola tal Prohibida.
En fin, sigamos... Ozono3. Serios, si, pero demasiado. Pase que volvan os 80, pero non o pseudoheavy de pacotilla.
Mellor deixo de repasar a lista un a un... Vou comenzar a saltar polos nomes ó chou, é imposible oír todos. Pero por outro lado, para votar en consciencia teño que oílos todos... Mmmmm, vou ter que facerme un plan para escoitar unha cantidade diaria e tomar notas. A votación termina o 25... quere dicir que 5 días, con oír uns 16 por día aínda teño tempo.
Veña, imos aló. Cambio de sistema. Vou ir facendo unha lista pra non me esquecer dos que xa oín.
62 No brain detected -NO
69 La terremoto de Alcorcón -SÍ!!!
Pero ¿que vexo? ¡¡Los Petersellers no posto 85!! Tería máis gracia oílos tocar no escenario «Una Thurman me toca la banana» ou «Mazinger Z»... pero o jare jare crisna crisna con yodel, «estados unidos los jeques reunidos en el monopoly» jajaja, tampouco é tan mala opción. Toma ataque contra a música comercial. Isto si é espíritu punk. Defínense como «rock / tropical / minimalist». «No me habéis matado por que soy un semidiós», jajaja. Creo que xa me decidín.
85 Los Petersellers -SÍ
¡Viva o voto inútil!
Como entrenamento para as elecciós xerais non foi tan malo. O que me lembra que onte recibín a miña primeira carta do Zapatero desta campaña. Vou ver qué me promete e despois descansar un pouco pra prepararme pró eclipse. (Se é que se ve desde aquí...)

[Ordiá: 124 La década prodigiosa. ¡Quen ía pensar que inda existisen!]

arte, lingua e loitas co(ntra )a tecnoloxía

2008-02-16T02:06:00.003Z

Descubrimentos do día:
1.º Encontraron os frescos románicos máis antigos de Galiza.
Haberá que esperar a que os restauren en condiciós pra ir a Foz a velos. (Pero se hai que esperar a que a Xunta invista... xa podo ir nunha viaxe do Inserso.)
2.º Isto xa non debía ser un descubrimento, pero son unha pobre ilusa: Cando o ordenador di que unha «operación» vai durar uns segundos, sempre é mellor ir preparando un cafeciño.
O meu antivirus primeiro obrígame a pagar 52 euros pra despois darme o susto de dicirme que para poder actualizar a suscripción teño que o desinstalar e volver instalar, pró que preciso do CD de instalación que non teño porque, sorpresa, nunca o tiven, porque o programa viña preinstalado de fábrica. ¡¡¡Grrr!!! Pero non hai problema, tamén hai a posibilidade de descargar o programa de internet e reinstalalo. Total (tempos aproximados): 5 minutos na compra, 15 minutos tentando actualizar a licencia, 45 minutos de descarga do programa, 20 de instalación (o que inclúe unha reiniciación do ordenador, un escaneo completo e dúas conexiós a internet, vaitisaberporqué). Pero por fin teño antivirus por un ano máis. Que será o tempo que necesitarei para familiarizarme co diseño, completamente novo. Grrrr. E outra cousa: ¿por qué si antes estaba tan ben protexido o meu ordenador agora teño unha barra máis, co antiphishing (whatever that means), na parte derriba do Mozilla? ademáis ver todo o tempo ese cadrado verde estame sacando de quicio.
(En fin, que teño un novo espía oficial moi sofisticado, nunha versión máis actual que supostamente está en español segundo os datos da miña inscripción pero que só está en inglés, coa consecuencia de que é mellor que non preste nunca o ordenador a ninguén da miña familia, non sexa que digan «yes» ó que non deben.)
3.º En Angola falan galego.
Non hai dúvida. Estiven vendo un documental sobre a participación de Cuba na independencia de Angola (mentres se descargaba o puto do antivirus, obviously) e non falaban nada parecido ós portugueses... ¡entendíalles absolutamente todo! Vocalizan perfectamente, e incluso as consonantes (por exemplo as eses) soaban moito máis familiares.
Vamos, que se teño que emigrar a Angola se cadra ata me comprenden un pouquiño.
--
Update:
Xa van 700 detidos nos disturbios de Panamá. O que me parece máis gracioso de todo isto é que eu me teña que enterar polos xornais... miña nai nunca me fala das cousas importantes.

de políticos e de esquiar (?)

2008-02-14T19:36:00.005Z

¡¡¡¡¡AAAAAARRRRRRGGGGGGHHHHHH!!!!!
Can't believe it. Que noxo. Agora resulta que os diputados autoconcédense unha indemnización en caso de NON ser elixidos nas próximas elecciós xerais. Manda carallo. E non vai ser unha cantidade simbólica (ou se cadra no caso deles si o é): a media que van recibir de indemnización é de ¡¡28.000 euros!!
Está visto que os que non nos metemos na política somos idiotas integrais. Burros e apaleados. E nin sequera nos serve de consolo ter a conciencia tranquila, porque duvido moito que estes individuos sintan remorso algún por roubarnos e vivir a vida enteira sen saber o que é traballar.
A segunda noticia máis rara do día (e esta si non hai dúvida de que saiu hoxe no xornal) é que abriran unha estación de esquí en Fröttmaning. Isto quere dicir que os muniqueses agora só teñen que viaxar 15 minutos en metro para poder ir esquiar. Ayóugena.
En fin, como non son política, nin vivo en Múnich, nin sei esquiar... adeus, mellor volvo ó traballo. Qué remedio me queda.

non volvo beber xamais

2008-02-10T16:58:00.001Z

...inda que penso que a culpa do malestar de hoxe é do tabaco. A cabeza non me doe nadiña. Pero non podo levantarme... non quero volver entrar na sala. Non teño forzas para recoller. Só sinto sede, moita sede... e unha lixeira fotofobia.
Recetas Mileuristas
Estes recomendan unha sopa prá resaca. Se cadra outro día fágolles caso, pero hoxe voume dedicar mellor ó zume de laranxa.

memphis blues again

2008-02-09T14:47:00.000Z

Estou desquiciada, non sei por qué me pasou pola cabeza invitar xente á miña casa. ¡Se sempre está inhabitable! ¿Haberá pinchos e bebida suficiente? ¿ou sobrará todo? Isto de nin xiquera saber cantos veñen é «do piorío». Grrrr, non se poden facer planes nunca, pero se se fan debe ser con tempo. (Por qué sempre digo estas frases tan bonitas se ¡¡non me escoito nin a min mesma!!)
En fin, publico a nota seguinte, pero ainda falta a foto, terá que esperar a que consiga comunicar ordenador e teléfono (a tecnoloxía ganou esta batalla, a guerra xa veremos como queda).

5-2-08
Seis días no Carballiño e outra vez na dúvida. Os primeiros cinco foron tranquilos e parecían afianzarme na idea de que fago moi ben en seguir en Gaia. Pero así de vengativos son os lugares que abandonamos: Cando máis decidido estás a piráreste tens que redescubrir algo que parecías ter esquecido pra sempre. Pode ser un banco dun rincón dun parque, pode ser unha súbita proliferación de especímenes interesantes ou volver ver unha persoa coa que compartes unha especie de corrente de incomunicación común... as opciós son múltiples, a vinganza é sempre dolorosa.
Non me apetecía participar no entroido. Nunca fun moito de disfrazarme e, ante todo, necesitaba descanso, así que non saín practicamente da casa. Foron uns días de relax total, sen discutir por nada cos vellos; en resumo, idílicos. Ata que chegou o luns e fun a un concerto n'A Bodega (si, as vilas pequenas é o que teñen, de vez en cando hai sorpresas destas). E lembrei que a pesar das apariencias hai certas cousas interesantes na miña vila. Hai certo movimento.
Aquí vos deixo a cutrefoto que conseguín facer co móvil. O grupo chámase Mississippi Blues Explosion. Lamento non vos poder ofrecer máis información; por máis que busquei non encontrei ningunha web dedicada a eles (polo visto nin xiquera teñen Myspace. Como non sei se este anonimato é parte dunha estratexia de marketing prefiro non citar nomes ;D.)

chapuzas

2008-01-24T12:46:00.000Z

Curioso concurso da Voz de Galicia en que os lectores enviaron fotografías das mellores (ou, mellor dito, peores) chapuzas do ano.
Esta non é necesariamente a mellor, pero tiña que escollela por ser de preto da miña aldea. Conste que nunca vin ese sinal de tráfico. A foto é dun tal Andrés López Pérez. Tamén pra que conste.

¿¿por que!!

2008-01-24T00:53:00.000Z

¿Por que por moitos años que teñamos os nosos pais nos siguen tratando coma nenos?
Hoxe, de maneira excepcional, fun ó cinema con unha amiga e ó saírmos tiña 13 chamadas perdidas de miña nai no teléfono. (Sempre o poño en silencio, en lugar de apagalo, para que non lle saian grabaciós extrañas en idiomas que non comprende. Que porriba de non poder falar comigo ten que pagar pola chamada. Palabras textuais. ¿Para que quererá os cartos? Se cadra sin sabelo vou ter unha herdanza interesante co que forra miña nai en teléfono por me ter discretamente feito sentir a obrigación de non activar nunca o buzón de voz.)
Inmediatamente enviei unha mensaxe ó meu irmao, que a estas horas se cadra inda non durmía. E vai e inmediatamente chámame miña nai botándome en cara que estaba moi preocupada. Para variar.
Hai anos que lle expliquei que non atender o móvil non significa que estexa morta. Pode ser que estexa no metro, no cinema, nunha festa... ¿Que idade teño que ter para que lle entre na cabeza que cabe a remota posibilidade de eu ter vida propia?
(Btw, Atonement non é tan boa como prometía. Se cadra o libro é mellor, vai ti saber. E o disco de Tone, o primeiro que se pode baixar daquela web danesa sobre a que escribín hai uns días, parece interesante. Teño que oílo máis veces con calma.)

unha confirmación máis

2008-01-15T22:33:00.000Z

¡¡¡Non estou tola, non estou tola, non estou tola!!! Aí di ben clariño na parte inferior esquerda: "música interpretada por Marlango".
Se cadra tamén aquí o anuncio dicia iso, pero co meu crappy TV dificilmente o ía ver.

Urlyd

2008-01-15T15:49:00.000Z

Qué sorpresa ó ler no xornal que existe unha discográfica que funciona con Creative Commons. Aquí tendes o enlace, queridos lectores ficticios, por se queredes oír música nova, de gratis e legalmente. Incluso podedes inscribirvos na súa lista de correo e ¡avísanvos eles cando estexa disponible unha descarga nova!
Urlyd
The world is slowly improving, after all!

esperando o correo que nunca chega

2008-01-11T15:11:00.000Z

hai que ir sobrevivindo cos vídeos.
unha pra quen tiña morriña das guitarras e outra pra quen quera sinxelamente rir un chisco.

minicoche barato

2008-01-11T02:59:00.000Z

un coche por 1700 euros, si señores leron ben, claro que é todo de plástico... non sei se resistirá un choque nin qué velocidade alcanza, pero polo menos servirá para desplazarse, espero

Un coche que vale lo mismo que un DVD

ola dousmiloito

2008-01-08T17:28:00.001Z

Perdonade o abandono, queridos lectores ficticios. Estiven un pouco incomunicada do mundo internetoidal.
Por fin de volta en casa. Pensaba estar un mes cos vellos, pero dúas semanas coa fámili son máis que suficientes. ¡¡Ata tiña saudades do traballo!! Xa non teño paciencia pra oír comentarios retrógrados a diario.
O bo de ir á vila foi ver as amigas que a pesar da distancia o siguen sendo na esencia.
Tamén agradezo moito ós reis os novos zapatos que me trouxeron. Sobre todo visto que a caixa do disco de Radiohead inda non chegou. Grrrr.
Alá todo sigue igual, todos siguen na mesma pero mudando pouco a pouco... E se os meus pais comprendesen que eu vivise na miña propia casa se cadra podería vivir alí. Ó fin e o cabo gústame moito o parque forestal e os bares non están mal, jeje. Pero tal como son os vellos de asfixiantes, toca seguir na emigración.
En fin, a comenzar en serio coa nova vida :D

(per)versiós 2

2007-12-20T02:30:00.000Z

Sonata apócrifa de Beethoven interpretada por Dudley Moore, si, ese Dudley Moore.
Simplemente alucinante.

a ver onde vai parar isto...

2007-12-17T18:01:00.000Z

A votación no congreso sobre o invento do canon indiscriminado é xa esta semana.
Eu xa asinei a petición de todos contra el canon, que afirma o respeto ós dereitos de autor mais non á xestión en nome dos autores por certas entidades privadas de actividades un pouquiño sospeitosas dun canon imposto sobre todo aquilo que se poda usar para copiar a obra dun autor, ordenadores e impresoras incluidos.
Vamos que eu teño que pagar un imposto a unha entidade privada (?!) para poder realizar o meu traballo. O gracioso é que hai aprox. 4 anos fun á delegación da SGAE en Ourense pra preguntar se eran eles os que rexistraban as traduciós de programas de televisión e nin sequera me souberon informar de nada. Parecían non saber que os traductores tamén teñen unha pequena porcentaxe de participación na autoría dunha obra.
En fin, que viva a liberdade e a anarquía, e se un autor non quere cobrar pola sua obra debería ter garantizado o dereito de que ninguén máis vaia cobrar por el. Parece de lóxica, digo eu desde a miña ignorancia.

ó final a televisión vai ter algo bo

2007-12-17T16:34:00.000Z

Serie árabe triunfa en el prime-time de Israel

Dubido moito que isto vaia provocar unha revolución pacifista, pero se cadra ata axuda un pouco. Se quedan persoas capaces de ver o conflicto con humor sempre é un punto de partida, ¿non?

libertad, libertad

2007-12-10T21:58:00.000Z

Non se aplica exactamente ó meu caso, porque fun eu quen se despideu, mais despois de máis de un mes cantando mentalmente «Veo una vida nueva y tú no estás en ella, veo mi vida llena y tú no estás en ella» tiña que incluir este clásico no blog. Hai que ver cómo nos domina a televisión, por moito que escapemos dela.

E xa postos aquí vai outro. Quen xa viviu ese momento de que te chamen «señora» por primeira vez comprenderá...

hoxe deume por marlango

2007-12-08T17:16:00.000Z

Xuraría que oín a voz da Watling no anuncio do Corte Inglés ("these are a few of my favorite things"). Claro que tamén poden ser figuraciós miñas. Levo unhas horas facendo zapping por ver se o voltan pór, mais non hai sorte.
Anyway, aquí van un par de canciós de Marlango, porque si (perdón pola falta de calidade do "It's All Right", non conseguín encontrar outro en mellor estado).

--
E pra os demais obsesos das versiós, a normal e a "velvet version" do "It's All Right":

resoluciós

2007-12-08T00:45:00.000Z

Nunca pensei facer unha lista de resoluciós, pero... nunca sabe un ó que vai chegar :D
Vou pór isto aquí só por lembrarme deste trascendental momento dentro dun tempo, cando xa a rutina me teña atrapado de novo.

Resoluciós pra unha nova vida (lista non exhaustiva):

1. Simplificar. Isto inclúe: botar moita tralla ó lixo, limpar a casa, etc. (O que leva a volver a pegar nas paredes as postais e o mapa que foron caindo durante os últimos meses. E a sacar o lixo da casa antes de xuntar 3 bolsas de cada tipo de residuos. O que realmente ten máis que ver co punto seguinte.)

2. Organizar. O que significa non deixar tarefas penduradas (z. B. facer facturas inmediatamente despois de enviar un traballo, non acumular roupa suxa polo chao, non deixar libros a medio ler... O que me leva ó seguinte punto.).

3. Non comprar máis libros mentres non termine de ler polo menos 4 dos que xa teño en casa. (O que non é esaxerado se temos en conta que segundo a última contaxe, feita hai 2 minutos, nesta casa hai 74 libros que inda non li. Polo menos 7 deles comenzados e abandonados por falta de tempo ou por ter decidido terminar outro nese momento. Case podíamos incluir este punto no anterior, "organizar", ou incluso no primeiro, "simplificar". O que me fai lembrar que teño que tentar simplificar e organizar a miña forma de escribir, xa que coa de pensar está visto que non hai maneira.)

4. Non comprar máis discos mentres non teña oídos, e con isto quero dicir oír a conciencia, os que adquirín nos últimos anos. Ou sen conciencia, que teño o do Budokan de Bob Dylan sen oír nin unha soa vez. (Claro que xa o oíra antes. É imposible oír demasiados discos, mais son a proba vivinte de que se poden comprar demasiados discos.)

5. Comprar roupa nova, en lugar de libros ou discos, que non teño nada que sirva para ver. Teño que facer o esforzo de ir ó centro comercial e probar roupa. Como sexa, teño que conseguir aturar unha tarde de compras. ¡Forza, Maruxa, ti podes!

6. Dar unha voltiña o ordenador, which means eliminar moita cousa, organizar o que quede e por último desfragmentar.

7. Non deixar o televisor aceso cando evidentemente non me interesa o que están botando. Mellor é apagalo e erguerse do sofá... por exemplo pra tocar algo no piano, oír música... ou pra ler algún deses 74 libros. (Non importa cantas veces repita a cifra, inda non o consigo crer. ¿Como carallo se acumulan 74 libros sen ler?! E non contei os de consulta nin os de poesía, polo seu carácter de lectura fragmentaria.)

8. Conseguir dalgún xeito ter tempo para saír de casa cos poucos amigos que tan difícilmente teño empezado a encontrar. Non lles dedico o tempo que merecen. Mea culpa.

9. O que me recorda: manter o contacto con os amigos que están lonxe. Só son precisos uns 15 minutos por semana e todos contentos.

10. Conseguir dalgún xeito ter tempo para cociñar como me gusta, con tempo. (Se cadra sería útil unificar este punto co número 8, invitando os amigos a cear en casa. Por aquilo da falta de tempo.)

11. Fumar menos e conseguir dalgún xeito ter tempo para camiñar aprox. unha hora por día (cousa que moi posiblemente me levaría a novamente fumar menos, como antes, cando andaba máis. Tamén podía axudar aprender a liar tabaco dunha vez por todas.). Isto faime lembrar: vaciar o cinseiro antes de que rebose e non acumular caixas de tabaco vacías xunto ó mesmo.

12. Dedicarme á tradución dese libro que teño aí desde hai 3 anos.

Mmmmmm, ben visto vou comenzar a aplicar estes principios e refacer esta lista.

Resoluciós pra unha nova vida:

1. Simplificar e organizar pra ter máis tempo libre.
2. Usar o tempo libre naquilo que realmente quero facer: estar cos amigos, ler, oír música, camiñar, tocar o piano, ir ó cine, etc. etc.

O que significa que todo se resume a simplificar.

Fin de semana libre, ¡por fin!

2007-12-02T01:11:00.000Z

Día bastante produtivo o de hoxe.
Non se pode clasificar como moi produtivo porque non practiquei nada no piano (aínda, queda moita noite de insomnio por diante, intúo. Ou se cadra non.). Pero por fin me dediquei a unha tradución por elección propia. Cousa que hai sete anos que non facía.
Antes de empezar co proxecto do libro que teño aí aparcado desde hai 3 anos (e que non sei se vou facer algún día), decidín volver á tradución literaria pouco a pouco. Despois de tantos parafusos xa teño o xeito bastante perdido; nos últimos anos só traducín catro minicontiños.
Por iso, para empezar con algo pequeno, escollín un poema de Erich Kästner que descubrín a semana pasada. Non, non vai rimar, non. Vai ser en prosa. Non hai que esaxerar. Quen non naceu poeta non ten nada que facer. Quen se mete a tradutor é porque non naceu escritor... pero busca unha maneira de ir practicando ;)
En fin, que foi un día máis ou menos bo. Xa teño o primeiro borrador. Se cadra mañá o publico. Xa veremos. Se cadra mellor espero a telo máis acabado. Inda que iso posiblemente non pase nunca, porque para estar satisfeita tería que ser rimado e ritmado. Anyway, xa se verá.
Agora déixovos con unha canción que me fartou un pouco no seu momento. Pero ó pasar máis de seis meses sen oíla parece que se volveu mellor, jeje.

(Jajajaja, y entre las sugerencias siguientes viene el Scary Mary, :D)
---
1h35 Última adición de hoxe ó blog. Un descubrimento máis:

como cada natal...

2007-11-30T20:27:00.000Z

chega o anuncio de Freixenet, pero este ano con sorpresa.
Pregúntome cántas veces o van poñer enteiro na televisión...

-----
21h30
Strange connection
O sorprendente mundo do drifting levoume hoxe do anterior a isto:

Strange, non si?
Vamos reconstruir o camiño. (Bendito sexa o historial dos navegadores.)
1. Noticia do anuncio de Freixenet en El País a través do Reader. (Si, se non fose por estas modernidades nin xiquera lía un xornal.)
2. Minivisitilla ó pseudoblog scorseseyfreixenet (a publicidade ten formas asombrosas hoxe en día).
3. Chegada ó youtube, antro de perdición por antonomasia.

4. Seguimos empantanados no tubo.
You Talkin To Me?
5. Idem, eadem, idem.

6. Still there...
Kermit and Elmo LOUD and QUIET
7. Just one last one
Elmo the Emo (why?)
8. E chegamos ó acordeón.
¡¡¡Flipante o que fai ter tempo libre!!! ¿E todas esas cousas que realmente quero facer e que nunca fago por falta de tempo? Precisamente: Aburiño, queridos lectores ficticios. Vou facer algo polo menos semiproductivo.

dúbidas

2007-11-30T02:30:00.000Z

Non quero seguir fuxindo, xa estou farta de andar dun lado para outro. Mais Portugal estáseme poñendo cada vez máis hostil

prioridades (¿pioridades?)

2007-11-22T22:03:00.000Z

2007-11-17T14:59:00.000Z

fluctuando

2007-11-14T20:45:00.000Z

Xa me pasou o mal humor do fin de semana: o estrés sempre ten ese efecto en min, pero por sorte nada perdura.
Sigo completamente confusa e perdida no campo sentimental, pero é máis forte a euforia da futura liberdade laboral, de por fin recuperar o meu tempo e poder dedicarme a tantas cousas interesantes que teño inda por explorar.
Mañá será outro día, xa pensarei nunha solución (inda non me conformo con que as cousas morran sen ter nacido).
Mentres tanto sigo cultivando os pequenos praceres.

resume do meu estado de ánimo

2007-11-10T20:32:00.000Z

saturación

2007-11-09T04:03:00.000Z

and for something completely different...
choose you version:
2. newer

1. older (ie younger, hehe)

ole para la propaganda

2007-11-07T00:38:00.000Z

hay que ver con los comunistas

--

esta debe ser a versión máis rara de Funkytown no mundo enteiro (polo menos que teña chegado ós meus oídos)

bloqueo

2007-11-02T20:22:00.000Z

Non comprendo o que me pasa. Nunca tivera un bloqueo de tradutor. Suponse que é habitual entre os escritores, pero non sabía que fose tan similar noutras profesiós.
É traumático saber que teño un traballo por facer e que tería tempo suficiente de facelo se estivese a traballar neste momento. Pero non me concentro... E xa levo así dous días enteiros.
Sinto que deixo pasar o tempo sen facer nada produtivo. Polo menos podía deixar completamente de lado o proxecto por hoxe e saír beber unhas copas. Pero son tan parva que sei que me sentiría culpable. Por tanto quedo aquí presa diante do ordenata mais sen facer nada.
Isto é desesperante
...
Vou ver unha película... veremos se despois hai sorte
(Teño que liberarme dunha ver por todas destes absurdos sentimentos de culpabilidade que non resolven nada.)

beginning of a great adventure

2007-10-23T22:13:00.000Z

Chegou o momento da verdade. Dentro de dous meses vou estar completamente on my own. Acabouse imaxinar un futuro perfecto, vou ter que saír da comodidade e loitar cada día para conseguir un presente imperfecto pero mellor (e poder pagar as contas, jajaja). Sen ningún tipo de seguridade. No safe net. Sei que é un risco que teño que correr... mais teño medo. Moito medo.
Pero o meu medo non importa. Isto era inevitable.
E despois de organizar a miña vida profesional non estaría mal aprender a relacionarme con outros seres humanos dunha forma un pouco máis normal.
Tempo ó tempo, non se pode conseguir todo dunha vez...

(per)versiós

2007-10-20T14:32:00.000Z

pequenos placeres (3)

2007-10-11T21:24:00.000Z

este post só ten como obxectivo despertar envexa:
levo desde onte oíndo sen parar o
novo disco de
radiohead
jejeje
(ok, xa sei que tanto vos ten, pero a min non!)

IgNobel

2007-10-05T23:20:00.000Z

Entre los premiados de los conocidos como antiNobel están este año tres españoles de la Universidad de Barcelona que demostraron que las ratas no distinguen entre el japonés y el holandés, hablados al revés.
Yahoo Noticias

¿Arreinx? ¿Falados ó revés? ¿Que pasa, que si é falados ó direito entonces as ratas distinguen os idiomas? ¿Alguén gastou cartos en investigar se uns roedores consiguen distinguir entre dous idiomas, falados ó revés! ¡E a cousa non queda aí! Máis adiante puntualizan que só se verifica «a veces».
E este é só un exemplo. O premio da paz tamén ten o seu interese: unha bomba «que provocará que los soldados enemigos se sientan irresistiblemente atraídos sexualmente por los de enfrente».
No more comments.

perla do día (...ou de hai décadas)

2007-10-05T14:27:00.000Z

Nunca me gustaron moito as películas musicais en xeral, pero o "One" pegóuseme a primeira vez que o oín (como sempre habería que velo no teatro, claro).
E... ¡que elegancia, que coordinación!
Porriba o Barishnikov aí no medio :)

-----
17h15
Escarvando, escarvando encontrei isto:

E agora retírome a seguir meditando sobre unha proposta de mudanza moi interesante que me fixeron onte...

actualidade portuguesa

2007-09-28T15:07:00.000Z

Tamén ó sur do Miño hai esperanza. A verdade é que nunca pensei ver unha reacción tan intelixente por parte dun político (e menos deste en concreto).

sen palabras

2007-09-24T21:13:00.000Z

o poder desestresante da música

2007-09-14T02:59:00.000Z

Canción perfecta para acompañar o traballo:
One Angry Dwarf and 200 Solemn Faces

E xa que non se pode incrustar, aquí tendes outro vídeo (do TFI Friday, o meu programa favorito cuando estaba nas Irlandas):

frase do día

2007-09-13T22:46:00.000Z

«Aprender es como remar contracorriente: en cuanto se deja, se retrocede.»
(Benjamin Britten ou Confucio, segundo onde se investigue. É de pensar que será o segundo, sobre todo porque en inglés hai polo menos 20 versiós diferentes.)
¡Isto é o que me encanta do meu traballo! (Btw só poño a frase en español porque foi así como a usei. Jeje, agora xa é miña en parte.)

protovídeo

2007-09-13T02:36:00.001Z

por fin podo descansar... por hoxe.
e que mellor que oír música

non sabía que fixeran vídeos, que inculta son.

desarraigo

2007-09-12T20:42:00.000Z

envidio a todos os que sinten a pertenza a un lugar.
ós que nunca sentiron que non pertencen a ningún sitio.
ós que non dubidaron nunca onde está o seu fogar.
se soubesen o afortunados que son...

mas os errabundos temos unha vantaxe: nós xa sabemos que inda que volvamos a casa imos seguir sentindo a saudade. porque non se ten saudade dos lugares, senón das persoas.

Hay que joderse

2007-09-11T22:15:00.000Z

el padre de todas las bombas

pequenos placeres (2)

2007-09-10T21:55:00.000Z

unha conversa cando máis se precisa dela
obrigada :)

Berlín

2007-09-08T00:07:00.000Z

...é mellor do que imaxinaba. Esa cidade ten todo o que é preciso: museos, bares, rúas cheas de vida... todo aquilo que boto en falta en Gaia. Se non fose tan grande non me metería medo e estaría agora mesmo facendo a maleta para irme outra vez a Alemaña. Mais xa non sei se me atrevo a voltar a emigrar.
Neste momento estou convencida de que non estou no meu lugar, pero pra ir a outro sitio sinto que antes teño que reflectir ben. Sería comenzar de novo e xa non teño a enerxía de antaño pra intentar facer novas amizades. ¿Será que me estou convertindo nunha snob ou simplemente un se vai facendo máis selectivo coa idade? Non sei. Penso que sinxelamente non teño enerxía pra perder máis amigos por culpa da distancia. Non quero establecer lazos con persoas que sei que se van ir lonxe irremediablemente.
E ademais volver a emigrar sería continuar fuxindo.
Pero por outro lado sigo pensando que aínda non encontrei o meu lugar... ¡Que dilema!
Volvamos ó positivo. Descubrimentos do Musikinstrumentenmuseum:
trautonio ou trautonium e o piano de doble teclado (máis info en español)
¡¡¡E por fin teño Metrópolis en DVD!!! gracias á tenda do Museum für Film und Fernsehen (xa sei qué vou ver antes do merecido descanso, jeje)

pequenos placeres (1)

2007-08-28T15:25:00.000Z

descubrimento do día (de outro día)

2007-08-26T18:14:00.000Z

La página no oficial del Partido Popular

(Descubrídea por vós mesmos, sen comentarios previos.)

noticia curiosa

2007-08-25T01:36:00.000Z

Parece mentira, pero Noriega xa leva 17 anos en Miami.
Lémbrome da cantidade de comentarios que houbo ó comenzo, imaxinando o tipo de celda de superluxo en que estaría. (Casi seguro que viviu mellor durante estes anos do que moitos dos seus compatriotas que están supostamente en liberdade.)
En Panamá siguen falando do home, ó fin e o cabo inda ten acusaciós pendentes alá. Pero no resto do mundo fómonos esquecendo xiquera de que existía. Para variar.
Agora resulta que probablemente o van extraditar a Francia (¡?).
A volta ó mundo ós 72 anos, jajaja.

outra noticia curiosa
ETA en Portugal

o mundo está tolo, tolo, tolo

2007-08-22T18:08:00.000Z

leo un titular no xornal e quedo alucinada:

Londres baja el precio del autobús gracias a un acuerdo con Chávez

o surrealismo invádenos, ou como di o meu irmao "os sinais son claros, o fin do mundo está a chegar" jajaja

bloody weekend

2007-08-20T01:42:00.000Z

está visto que non se poden facer planes... mira prá hora que é, e eu que quería deitarme cedo! pero, en fin, tamén estiven ocupada e así non pensei.
e para desconectar qué mellor que botarlle un ollo ó xornal.
aquí tendes unha perla do one and only Forges:

(con la venia del País, jeje. se teñen algo en contra que avisen que eu retiro a viñeta.)

implosión

2007-08-18T12:50:00.000Z

Non sei porque non podo crecer como o resto das persoas. En vez de equilibrarme, cada vez me deixo dominar máis polos impulsos.
1.º exemplo: No persoal. Son unha impaciente. Cando alguén non responde como espero a unha situación empezo a darlle voltas e saco conclusións que posiblemente sexan completamente erróneas. Ou non. Mais non podo saber ó certo e non debería permitir que o non poder saber o que os demais pensan me tire o sono. Non é saudable. Á fin de contas tampouco os demáis poden saber o que penso e siguen vivindo perfectamente sen que eu lles importe.
2.º exemplo: No traballo. Este fin de semana debía ter ido a traballar. Debería estar neste momento facendo un proxecto que o cliente espera recibir o luns (segundo os meus cálculos faltan neste momento máis de vinte horas de traballo). Pero xa cheguei ó meu límite. Xa me estragaron o fin de semana anterior con unha situación parecida; este vou pasalo enterrada na miña casa a ver o tempo pasar. Non quero ver a ninguén, moito menos traballar.
É inadmisible ir dous días de vacacións para encontrar que che teñen acumulado para facer no que queda de semana o traballo de cinco días.
Sei que teño toda a razón*. Pero o luns vai acontecer un desastre.
Se cadra era isto o que se estaba cocendo na miña cabeza ata chegar ó límite. Non sei, síntome totalmente desorientada.

(*polo menos nesto do traballo, no resto de desastre que teño por non-vida...
iso xa é outra historia)

Translator's Lament

2007-08-15T12:41:00.000Z

(with apologies to sticklers for accurate rhymes and scansion)

To be a translator, believe me, it's sad
To be a translator you have to be mad.
Who else would sit all alone in a room
Encased in loneliness more like a tomb?

Who else would fondle a microphone cable
Or typewriter keyboard when perfectly able
To fondle some better, more pliant device?
(It happens to others, they say it's quite nice.)

Who else would apply so much love, care, devotion
To something that is another man's notion?
Who else would spend hours to seek out one word
Just to ensure he writes nothing absurd?

Who else would read carefully through some epistle
Produced by a half-wit who had better whistle
Than write rotten copy that doesn't mean much
Yet expects a translation in, say, perfect Dutch?

Who else would accept that every job's hot
When he knows jolly well that it's probably not
And flog himself silly to see the work through
Then wait for three months not collecting one sou?

Who else would put up at social occasions
With statements like: "Oh, you do translations- ,
There's not much to that, after all it's your lingo,
So where are the problems, why labour that thing so?"

Who else would be willing each day of the year
To sit an exam where the pass-mark's a mere
one hundred percent or maybe just below?
If you think that's easy, why not have a go?

An yet it's a challenge which on reflection
Provides enormous job satisfaction.
Those who enjoy it will never desert
The odd fascination of the "foreign" word - Wort, oh what the hell...

John H. Hayes

Ф

2007-08-13T21:48:00.000Z

Sabía que phi andaba por moitos sitios, mais non sabía que fosen tantos.

E aquí hai un vídeo parecido feito moitos anos antes por Walt Disney.

tunning

2007-08-13T19:22:00.000Z

Debe ser verdade que todos os Fiat son
máis espazosos do que parece.

(A imaxe non é miña, saqueina de aquí. Por favor, se estou
infrinxindo algunha lei -escrita ou non escrita- que alguén me avise.)

desinformación

2007-08-12T21:17:00.000Z

Estou vendo nas noticias e lendo no xornal ó mesmo tempo a mesma noticia. Un terramoto (ou máis ben simple sismo) sentiuse en toda a península.
Segundo a RTP non tivo ningún efecto e só 3 réplicas.
Segundo El País, unha sala do Teatro de Almagro quedou "totalmente destrozada" e as réplicas foron 50.
Ou uns non teñen fontes fiables ou os outros son uns esaxerados.
¿De onde sacan a información que nos dan?

technique

2007-08-09T23:34:00.000Z

seguro que tendes visto ese vídeo en que resolven unha multiplicación trazando unhas liñas e marcando os cruzamentos con puntiños. pois este é inda mellor

Tira Ecol

2007-08-05T14:02:00.001Z

(últimamente as pausas están sendo máis productivas que o traballo. teño medo.)

nomes galegos, etc.

2007-08-04T22:05:00.000Z

buscando material pra unha tradución tropecei con isto:

e dalí fun dar a isto:

como din eles mesmos ¡que rule!

descubrimento do día

2007-07-27T20:38:00.000Z

El Tesoro de la Jumentud

determinación

2007-07-27T01:28:00.000Z

ou revelación, como se prefira: acabo de empezar unha nova racha de simplificar a miña vida. (A ver esta canto me dura.)
Comencei polo meu recentemente sincerizado perfil. Pra empezar fixen unha nova escolla dos libros... e inevitablemente acabei por lembrarme dun que non puxera anteriormente.
Pouco a pouco. Como dixo outro: "Vísteme despacio, que tengo prisa".

despiste crónico

2007-07-25T20:13:00.000Z

¡ten que me chamar miña nai desde o outro lado do charco para dicirme que hoxe é o Santiago Apóstol*! hai que foderse...
¡¡¡¡consentreixon!!!!
adeus, lectores ficticios, que son unha persoa moi ocupada e non teño tempo para vós.
--
*¿Díse «apóstol» ou «apóstolo»? Palabra máis rara...

outro fin de semana reflexivo

2007-07-22T15:24:00.000Z

despois de por fin ver Dogville (non sei qué terá que ver) decidín que xa era hora de mudar ese perfil tan evasivo que tiña e informar ó mundo da miña persoa.
a miña natureza indecisa impídeme escoller só unha película ou un libro, por tanto seleccionei aqueles que me marcaron nalgún momento da miña vida.
aí están algunhas das películas (e directores, para abreviar, senón as primeiras serían casi todas as de Hitchcock) que vexo cada vez que podo.
no referente á música e ós libros están por orde de descubrimento.
e as películas non están todas. por exemplo podería ter incluido Como agua para chocolate, Dead Man, El día de la bestia, Lola rent, Metropolis, Nosferatu, Out of Africa, Tesis, Un lugar en el mundo ou What's Up Doc? mas antes diso tería que volver a velas. se cadra xa non me gustan tanto, non me lembro ben.
en fins patatíns, volvo ó meu estado reflexivo. chao

sorprendente

2007-07-20T21:02:00.000Z

e eu sen coñecer esta faceta do Celentano!

bueno, voume retirar a tentar arranxar unha vida

esta vez: Irán

2007-07-19T20:58:00.000Z

outra campaña de Amnistía Internacional contra a pena de morte
asina
o mundo parece que non aprende

reflexión absurda

2007-07-16T01:39:00.000Z

¿cal sería o hábitat das pombas se os humanos non tivesen inventado as cidades?

Me cago en el amor, etc. etc.

2007-07-04T19:50:00.000Z

Tras un día de ganas de pirarme do traballo en calquera momento e non voltar nunca (pasei toda a tarde reformulando o discurso que lle ía soltar ó xefe dicíndolle por onde se podía meter os cartos que inda non me pagou. Vamos, un día normal)... en fin, tras este día fun á clase de piano (todo saiu horrible, como sempre), pero cheguei a casa e tiña no correo este enlace dun amigo portugués que parece estarse aclimatando moi ben á vida en Barna:

¡Había tantos anos que non oía esta canción!
Xa estou outra vez de mellor humor :)
Mais non consigo inda esquecer o shock que levei ás 5.50, cando me espertei suando en medio dun soño ¡¡¡en portugués!!!
Pase que xa non poda distinguir perfectamente entre galego e portugués, mais cruzar a fronteira dos soños... ¡isto xa é demasiado! (Claro que ten o lado positivo de que agora posiblemente xa non soñe en alemán. Aquilo era inda máis desconcertante...)

usted lo ha pedido

2007-06-30T09:21:00.000Z

Por fin un día para non facer nada. O que se convirte en horas de revisar correo acumulado. É o que ten ter amigos forwardeadores compulsivos. E, claro, unha ociosa como eu ó entrar en youtube está perdida.
Pero encontra cousas interesantes como estas:

No comments.

¡Que recordos! (para nós nas américas chamábase "la rana René", sempre me pareceu un nome moi ben escollido.)

Xa me gustaba moito esta canción... e nunca tiña visto o vídeo (!)
¿Alguén sabe ler os labios? Bitte, bitte, bitte!!

2007-06-29T21:29:00.000Z

¡Jajajajaja!
Parece que ó final se cumple o que me temía: que ninguén coñece a ninguén (...completamente). Se me coñecésedes saberíades perfectamente que a min as rachas de mal humor rápido me pasan. Inda que ata que pase o matador luns non estou salva de todo...

Para Taschennibelungin: a ver si te aplicas el cuento e informas de tu vida. Te agradezco haberme enterado de que se murió Maria Gripe, pero lo que quiero saber es como vives tú :)

Para o «essencioso»: tens que sair!

2007-06-29T00:40:00.000Z

non me gusta nada ver os "frutos" da miña diarrea mental tornárense tan corpóreos. vou voltar ó modo de revisar todo o que escribo e non permitir que todo saia así, automáticamente. pode resultarlle a algunhas persoas, mais a min non me axuda. síntome peor.

insomnio ou abulia

2007-06-29T00:38:00.000Z

sinto que me invade o drifting, coma sempre. ¿por que nunca consigo reaccionar a tempo? ¿e por que reaccionar? sería mellor actuar dunha puta vez. mais para iso hai q saber o que un quere e... ó final ¿que quero eu?
sei que non quero seguir como estou. a independencia é moi boa, pero a incomunicación mátame pouco a pouco. ¿por que me resulta tan difícil comunicarme con outras persoas?
nin sequera sei cómo me podo dedicar a unha profesión centrada na linguaxe humana. non estou mínimamente cualificada.
mais...

debía ter mantido o luns como vacaciós en lugar de trocalas consonte as necesidades da empresa. como sempre, antepoño as necesidades dos demais ás miñas.
vai ser o peor día desta depresión crónica que se repite todos os anos. o único que me apetecería sería pasar o día paseando polas rúas do centro, ou pola praia, illada do mundo.

acabouse. non escribo máis. xa hai lixo dabondo escrito neste mundo. (e a maioría dese lixo ten incluso máis coherencia/cohesión/whatever ca isto.)

a música e os seus efectos

2007-06-28T19:48:00.000Z

hoxe non era día de oir ós Smith... mais sempre cometo os mesmos erros
over and over and over... e agora non me sae da cabeza "the soil falling over my head"

muiñeira-ska

2007-06-27T20:53:00.000Z

Cosas veredes, Sancho
Globalización a lo bestia

procrastination e introspección

2007-06-26T23:54:00.000Z

Levo un tempo demasiado prolongado nunha fase introspectiva que eu cría que podía ter moitos aspectos negativos, pero que polo menos me permitiría chegar a algunha conclusión sobre a miña propia forma de ser. Tiña a esperanza de poder aprender dunha vez por todas a dirixir a miña vida do xeito que quero e ó mesmo tempo conseguir funcionar máis ou menos dentro da sociedade.
En todo este tempo (anos, si) creo que só cheguei a comprender que non estou feita para este mundo, pero tampouco teño por qué estalo. O mundo ten que se adaptar a min.
[aquí entra o factor "procrastination" do título...]
---
Esto escribírao onte, e non pensaba publicalo. Mas seguindo un consello dun amigo, non o vou ler nin sequera unha vez máis. Vai saír liberado ó mundo tal como está. Aburiño.

¡Gracias!

2007-05-26T12:43:00.000Z

Unha confirmación máis de que por moito que me esforce non podo ser a peor tradutora do mundo.
Mmmm... non sei qué escoller...
O clock monsieur se cadra é un pouco indixesto... Pero calquera cousa menos a french fly, for f***s sake!!
(O f***s significa "fly's", claro. Non quero que me eliminen da interné.)

mapmyname

2007-04-29T00:00:00.000Z

Unha idea moi graciosa para fichar a todos os internautas do mundo.
E xa tuvo que ir un simpático a por os políticos no mapa. Este jovenzuelo

invitou a Cavaco Silva e ó primeiro ministro portugués, José Sócrates, entre outros, a introducir os seus datos, jajaja.
E claro, como link do Sócrates plantou a web da Universidade Independente. Para quen non o saiba supostamente o título universitario do mandatario é bastande dubidoso e a dita universidade está pasando por unha investigación ou similar que se cadra termina con o seu peche (se non cerrou xa, que hai moito tempo que non vexo un xornal en condiciós).
Estuven a punto de porlle ó rapaz unha flag de inapropriate, mais tuvo unha idea tan graciosa que só me gustaría que tivese deixado un mail para lle escribir coas miñas felicitaciós.
By the way, así aparezo eu:

¿Cando deixaremos os traductores de ter como profesión other?

ch-ch-ch-changes

2007-04-21T21:10:00.000Z

Xa se foi a Rocío camiño a Berlín. E a Carmen tamén se vai. En fin, outra vez sola no traballo. Un departamento unipersonal. ¿Terei dereito a ir ás reuniós de xefes de departamento?
Cada vez que vexo unha pirarse do curro póñome outra vez a reflexionar sobre o rumbo da miña vida.
¿Establézcome (semi)permanentemente en Gaia ou volvo a buscar outro lugar pra vivir?
¿Onde está o meu fogar?

flexibilidade e cor

2007-04-21T20:58:00.000Z

gustábame moito o blog con fondo negro, pero non había quen conseguise ler nada.
unha vez máis é preciso sacrificar a estética en pro da comodidade, grrrr.

existencialismo, once again

2007-04-21T20:55:00.000Z

Estoume empezando a fartar de ter que ser sempre agradable con todos. Creo que me pasa o que ó tal Brian (o de What about Brian?): sempre quero axudar a todos e non penso o suficiente en min mesma. Se cadra non é exactamente así a cousa, pero creo que me esforzo demasiado en non ser egoísta e ó final vexo como todos evolucionan e avanzan nas súas vidas, mentres que eu estou como estancada, sen facer o que sexa que realmente quero facer coa miña vida.
¿Será que me estou volvendo tola de tanto pensar?
O eterno dilema: ¿sou como os outros ou sou un bicho raro? Somos todos persoas intrínsecamente diferentes, pero comparables ou hai persoas máis "profundas" que as outras?
Posiblemente o meu raciocinio vaia por camiños moi particulares (pero tamén pode que simplemente me faga as mesmas preguntas que nos facemos e nos respondemos todos). Para min todo se resume a un só dilema: ¿por que non podemos ter nunca a certeza do que pensan os demais? Concordo en que con esta variedade o mundo é máis interesante, pero non é menos verdade que a vida é complicada ó non termos nunca a certeza de que vemos e comprendemos a realidade tal como é. Quero dicir, ¿ata que punto sabemos que sabemos? ¿Ata que punto somos capaces de ver en cada situación máis alá das nosas narices? ¿Somos capaces de imaxinar realmente todos os puntos de vista de todas as situaciós polas que pasamos durante a nosa vida?
¿Ata que punto somos conscientes das consecuencias que teñen os nosos actos na vida dos demais? Estou casi segura (¿será posible?) de que a todos nos ten acontecido nalgún momento das nosas vidas o caso típico de que algo que fixemos e ó que non dimos ningún tipo de importancia deixou marcada permanentemente a outra persoa. Non sei se todos terán pasado ou van pasar por iso nalgún momento, mais polo menos no meu caso verifícase: teño a certeza de que algún grande acontecemento da miña vida ocasionado por outra persoa non tivo ningún tipo de influencia na vida da persoa "culpable".
Uffff, estou outra vez caíndo no abismo existencialista. Se cadra esto do blog non foi boa idea. Mellor vou ver a televisión.

Federico, perdóname

2007-03-25T15:59:00.000Z

Onte toquei en público por primeira vez en ¿12 anos tal vez? Xa nin me lembro de cando tocara por última vez nun escenario, pero foi no cine Rivas, e xa hai moitos anos que o derrubaron. Cómo pasa o tempo.
En fin, que por fin voltei tocar, e laméntoo moito por Chopin, porque non merecía un trato así.
O curioso do caso é que houbo partes que teño a sensación de que toquei ben, pero non me lembro de pasar por elas.
Creo que conseguí chegar ó final da peza sen que se notase moito que me saltei como mínimo dous compases que non saían nin a tiros. Non sei o tempo que me levou decidir saltar eses compases ó verme entalada... pero pareceume unha eternidade.
E non toquei ben nin un só trino, trilo, ou como se diga en galego.
¡¡¡Que horror!!! Je suis desolé, Fryderyk.

en obras

2007-03-11T22:53:00.000Z

Aquí buscando a traducción de Baustellenordnung encontreime con esto, sobre outro tipo de obra: opuslibros.
Qué bo saber que inda despois dos lavados de cerebro a cordura humana pode vencer.

o metro de londres

2007-03-04T20:55:00.000Z

Despois de que a Taschennibelungin enviase un test sobre coñecimentos culturais ingleses, entroume o pique e estiven investigando na rede sobre curiosidades british. Sobre todo de Londres. E encontrei moitas cousas moi interesantes sobre o metro e as estaciós abandonadas, algunhas xa antes dos anos 20. (Flipante. Qué pouca planificación, digo eu.)
Aquí están os enlaces:
Subterranea Britannica
London's Abandoned Tube Stations

o de sempre

2007-03-04T20:48:00.000Z

Aquí, pra variar, rumiando sobre o futuro. ¿Qué quero facer realmente? O ideal era ser freelance e vivir nun sitio como Candem Town, Notting Hill, Schwabing, Galway, Compostela... anywhere but here, pra resumir. Mas aquí hai unha persoa que pode ser interesante manter na miña vida. ¡Qué dilema! ¿Vida profesional ou personal? Ten que haber unha «terceira vía»...
Teño que reunir forzas, establecerme como independiente e despois xa veremos onde quero pagar alugueiro, jaja.

yet another lonely weekend...

2007-02-24T19:40:00.000Z

un fin de semana de descanso está moi ben. Pero cando botan outra vez Bridget Jones na tele, e a volves ver, e gostas da peli inda que saibas os diálogos de memoria, e xa tes trinta anos... empezas a identificarte demasiado coa protagonista.
E se cadra iso non é tan bo. Só me falta empezar a escoitar All by myself e comprar discos de Celine Dion!!! ¡Que horror só de pensalo!
Creo que sería mellor apagar a tele e escoitar algo de Franz Ferdinand, por exemplo. Some energy, please!

descubrimento

2007-02-18T02:20:00.000Z

unha mostra do que se pode encontrar na net, isto consigue sorprenderme cada día... e cada noite. ¿Como é posible que non coñecese esta páxina?